Reisimpressies Ghana 2006 - Leen

Ghana was helemaal anders dan de andere Afrikaanse landen waar we al geweest zijn. Het grootste verschil is wel dat je er als blanke niet opgemerkt wordt. Niet omdat er zo veel rondlopen, want dat is zeker het geval niet (had veeeeeeel meer toeristen verwacht), maar de mensen laten je gewoon gerust; ze komen niet bedelen of ambetant doen – zalig ! Je voelt ook dat ze voor elkaar meer respect hebben dan in de andere landen waar we al geweest zijn. Op de foto zie je ons bij een paar mensen die ons wat batik verkocht hadden, een leutige bedoening zoals je ziet.

We hebben er een paar toffe mensen ontmoet : onze gids, Kissinger (zie foto), was een hele toffe gast, een beetje stil, maar heel clever en van vanalles op de hoogte èn 100% te vertrouwen. Hij haalde ons af op de luchthaven, regelde logement, pluisde uit hoe het vervoer in elkaar stak om een uitstap te maken, vertelde ons heel veel over het land, de politiek, de mensen en hij ging zelfs geld wisselen voor ons in de hoofdstad (30 km ofte 2 uur reizen van waar we verbleven). Wij gaven hem de eerste week 600 euro mee om te gaan wisselen in cedi's en 's anderendaags was hij daar gezet met een plastic zak vol miljoenen. Het was zalig te weten dat je een vriend hebt die je helpt en wie je 100% kan vertrouwen ! Contacteer ons voor z'n telefoonnummer mocht je zelf Ghana willen bezoeken, je zal het je niet beklagen.

En dan Okoe, de leider van de groep, van wie we djembé- en kpanlogoles gekregen hebben (de kpanlogo is de typische Ghanese drum, een beetje de voorloper van de Zuid-Amerikaanse conga die je veel hoort in Latinomuziek, je weet wel). Ook een toffe kerel die al in Engeland en ergens in Azië (ben vergeten waar 't precies was) en op nog een paar verre plaatsen gezeten heeft om op te treden en die daar toch nog zo gewoontjes voor z'n huisje zit les te geven aan alle toeristen die dat willen en met z'n fietsje (zo'n heel klein minifietsje waarop hij, met z'n boedhafiguur - bolrond dus) naar het lokale schooltje rijdt om de kinderen daar ook wat drum- en dansles te geven.

We stonden trouwens verstomd van de bruisende muziek en de enthousiaste dansers (zie foto) die uren doorgingen, ondanks de moordende temperaturen ! Het waren echte "marathonoptredens" (4, 5 uur aan een stuk aan een moordend tempo in de zinderende hitte !!!!) en dat doen ze na hun dagtaak. Een van de dansers werkt "in de bouw" b.v. en dan moet je weten dat ze bij 40° beton maken met de hand, dan in grote kuipen op hun hoofd hijsen en er dan mee langs een ladder een paar verdiepingen omhoog klimmen ... Onvoorstelbaar ! Wij voelden ons echte mietjes en deden niet anders dan klagen over de hitte. Erg, hoor. Op de foto zie je hoe een paar mannen zware zakken cement van een vrachtwagen laden, let op hun t-shirtjes … Een andere foto toont hoe er in Kokrobite gevist wordt : allen samen het net vastpakken en sleuren maar !

En natuurlijk David, een Ier die in Ierland workshops djembé geeft in scholen, maar er ook veel vertelt over Afrika en al zijn avonturen die hij er al heeft meegemaakt. Hij heeft Okoe ook al naar Ierland gehaald om er samen "fundraising" workshops te geven om het schooltje in Kokrobite te steunen. Ze hebben ook samen een "tutoral" DVD gemaakt voor djembé en kpanlogo. Een klein beetje amateuristisch qua opnames en zo, maar wat ze doen is wel goed. Wie zon DVD wil bestellen, kan David contacteren op crock103@hotmail.com. Neem ook eens een kijkje op zijn website www.jabbajabbajembe.com.

En dan natuurlijk Franco en Cayè, de uitbaters van het Italiaans restaurantje waar we regelmatig gingen smullen. Hij is een Italiaan en zij een Spaanse en van 't eerste moment dat we daar waren, was zij zo vriendelijk en behulpzaam (als 't nodig was, konden zij wel eens geld wisselen en zij hebben ons ook Okoe aangeraden voor les enz.). Vooral zij was echt een heel vriendelijk, zacht dametje. Ze hadden een kindje van een maand of 6 oud en ze vertelde dat haar familie het zo jammer vond dat ze hem nog nooit gezien hadden, maar ze hadden zelfs geen fototoestel om eens een fotootje te nemen en op te sturen en toen hebben wij aangeboden om hen alledrie af en toe een beetje te filmen en eens hun huisje te filmen en zo en dan naar Spanje op te sturen voor haar familie. Ze was in de zevende hemel !

Kortom, we hebben weer een fantastische reis gemaakt !

Leen

Reisimpressies Ghana 2006 - Hans

We hebben net nog een half rolletje wc-papier gevonden uit Ghana. Dit is de laatste tastbare alledaagse herinnering uit Afrika, en zo anders dan thuis, zo rekbaar en stevig. Anders, zoals zoveel dingen, zoals b.v. de avonden. Als het hier avond wordt trekken we ons terug in onze huizen en de straten zijn leeg. In Ghana is het precies elke avond markt. Het is zwoel en iedereen komt buiten. Overal verschijnen vuurtjes waarop avondeten gekookt wordt. Ik kreeg zo de indruk dat vrijwel niemand in het dorp thuis kookt. Vrouwen verkopen gerookte vis, rijstballen, fufu, gegrilde "plantain" bananen, ananas die als standaard service geschild en versneden wordt, vis in pikante cassavesaus, vlees in tomaat en groene peper saus, of gewoon rijst met saus en natuurlijk banku (een soort zurige stevige maïsbrij) het lievelingsgerecht van onze gids en reisgenoot Kissinger (kiesiendja zoals hij het zelf uitsprak). Kiesiendja, het beste wat ons overkwam in Ghana.

Ik heb gezocht om hem te beschrijven maar het lukt me niet, maar de foto hiernaast (met paarse muts) zegt alles denk ik. Een rastaman. Een indrukwekkende verschijning als hij je 's avonds met zijn diepe rustige stem groet terwijl hij zijn muts afdoet en de dikke lange rastalokken uitwaaieren in de schemering. Soms zo grappig, als hij uit de douche komt met zijn haren omhooggebonden, precies een ananas. Rasta's hebben we al op elk van onze Afrikatrips tegengekomen. Het zijn mensen die om een of andere reden hun haar beginnen in lokken te draaien. Dat is niet niks hoor, aan rastalokken wordt gewerkt, het vergt constant onderhoud. Als ze lang zijn worden ze ook wel eens lastig en ze moeten worden beschermd tegen te veel stof. Vandaar dat ze van die megamutsen nodig hebben, echt wel grappig maar het heeft wel iets. De rastabeweging leeft echt in Afrika, vooral in de steden zie je er overal wel een paar lopen. Ik heb nog niet helemaal begrepen waarom ze rasta worden want ze vertellen allemaal weer iets anders...

En dan zijn er figuren als Bigdou (foto, met groene muts), een van de bekendste mensen in het dorp Kokrobite waar we verbleven, altijd aan het praten en altijd uit op een profijtje. Hij spaart aan rasta's en ze zijn zeker al 2 centimeter lang. Bij gelegenheid doet hij dan een opgevulde rastamuts aan van wel een halve meter lang, ah jaa, op bepaalde plaatsen verhoogt je status aanzienlijk als je lange rasta's hebt. Ik vraag me nog altijd af hoe hij erin slaagt zo'n muts op zijn hoofd te houden en dan nog te fietsen ook.

Als je in Afrika als blanke rondloopt ben je rijk. Toen we in Ghana waren werd het minimum dagloon net opgetrokken tot 1,6 euro... Ghanezen hebben geen honger maar een blanke trekt natuurlijk mensen aan die een centje willen verdienen. We worden soms zo belaagd dat we de indruk krijgen dat alle Afrikanen willen profiteren van ons. Maar al na korte tijd in Kokrobitey veranderde dit. We gingen zodanig op in het dagelijkse leven dat we niet meer opvielen. Iedereen begon ons te kennen en plots waren we geen toerist meer. We begonnen ons goed thuis te voelen. In het begin aten we nog op restaurant maar al vlug volgden we het voorbeeld van de Ghanazen. De gefrituurde visjes waren lekker, even doppen in hete chilisaus en hop met kop en vinnen en al naar binnen. En dan het fruit, hmmmmm, echt rijpe ananassen en mango's en bananen, die smaak kennen wij hier niet. En helemaal geen last van diarree, wat moet je meer hebben.

Het strand nam een centrale plaats in in het dorp, niet door de toeristen want die waren er vrijwel niet, maar door de visvangst. Heel het dorp had wel iets met vis te maken. Zo is er een net dat vanop het strand door wel 50 mensen binnengetrokken wordt, elke dag 1 keer. Het strand lag vol met vissersboten. In de meeste boten gingen de vissers met enkel roeispanen de oceaan op. Hmm, eigenlijk zijn wij wel een beetje mietjes hé... Vrouwen lopen moeiteloos met kuipen met 30 liter water op hun hoofd. Bouwvakkers mengen mortel met de hand bij bijna 100% luchtvochtigheid, 40 graden en de zon loodrecht. De hitte was loodzwaar, ik heb dit jaar echt wel afgezien. Geen ontsnappen aan, buiten, binnen, 's nachts, altijd heet en vochtig. Het eerste optreden van de groep die we daar leerden kennen (foto hieronder) duurde meer dan 4 uur. En toen hadden ze er nog steeds plezier in. Twee uur les op het gemakjes was voor mij meer dan genoeg. We hebben lekker gedrumd in Kokrobite, we zijn er ook echt tot rust gekomen. Zalige vakantie...

Hans